Blog

Vandaag is ze de mooiste versie van zichzelf, vandaag is ze zeemeermin.

Ik struikel, ik val. De rugzak tuimelt neer, alles uitgespreid op de grond. Samenrapen? Geen beginnen aan.

Waar gaan mijn gedachten heen, waar nemen de verschillende draden mij mee naartoe? Zijn zij het die mij ergens heen voeren of ben ik het die hen ergens naartoe kan sturen?

In mijn hoofd, duizend kleuren. Het krioelt, het leeft, het kronkelt.

Wakker worden. Monne zegt goedemorgen met zijn snoet boven mijn gezicht. Een natte neus raakt mijn kin.

Ik sta op straat, het giet en de zon schijnt. Geen regenboog te zien, want ik kijk op een muur tot in de wolken.

Langzaam, langzaamaan won ik aan kracht, want een ervaren valler leert ook alles over opstaan.

Het wemelt van de mensen op de dijk. Blankenberge telt als eindpunt van alle Belgische stranden. De terminus, waar wanhopige mensen zichzelf van het leven beroven. Ons land stopt daar met niets dan zee als alternatief. Zangers van eigen bodem krijgen er de kans om te schitteren. Toen ik enkele zomers geleden met mijn kleinkinderen ging luisteren – ze waren nog enthousiast over eender welk genre van muziek – wist ik eigenlijk al hoe laat het was. Nog daarvoor gaf ik les in h

De geur van een ovenvers boeren-multi van bakkerij 'Het Hemels Brood': mijn routine van de maandagnamiddag. Stevige druppels roffelen op het dak van De Loods. Schrijfatelier: ik ben er. Ik zit nochtans vol weerstand: spanning in mijn lijf, kramp in mijn pols, hoofpijn op de horizon. Foto Goedele Miseur Het zachte geritsel van een verweerd penseel op doek en het getik van pen op papier brengen mij terug naar het hier en nu. Mijn hand trilt, maar ze schrijft. Ik blijf ze bewege

Kom buiten en zet u. Zet u neer en voel. Voelt ge hoe de bank u draagt?