1 juni | Cademo

Wakker worden. Monne zegt goedemorgen met zijn snoet boven mijn gezicht. Een natte neus raakt mijn kin. Waar is Ella? Ze zit op de rand van het bed, haar beurt af te wachten om me te komen kussen. Snoet op snoet. Ik luister en hoor geen auto’s. Hoe laat zou het zijn? Misschien ben ik vroeg wakker en slapen de wagens nog. Of is de snelweg waar je maar 30 mag rijden, reeds gebruikt vandaag en is het al na 9 uur?

Foto Chri Stine

Mijn gedachten dwalen even af. Het is 1 juni 2026, een huwelijksjubileum dat ik niet meer mag meemaken. Dertig jaar geleden, op 1 juni 1996, zijn Bart en ik getrouwd. Het was een mooie lentedag, met een stralende zon en veel vreugde. De tuin en ons huis waren versierd met lintjes en bellen en ik kan het me na al die tijd nog levendig voorstellen. De mama was wat zenuwachtig en mijn bijna schoonzus popelde om als eerste mijn jurk te mogen zien en mijn haar wat in de plooi te krijgen. Onze hond Troika was opgewonden en nieuwsgierig naar alles wat bewoog in en rond het huis. Een onovertroffen dag was het, in al zijn eenvoud. Zou ik het opnieuw doen, wetende wat ik nu weet?

De zon schijnt door de kieren van het rolluik en vandaag wordt een goede dag. Ik stel mezelf weer de vraag of het voor 7 uur is of na 9 uur. Mijn twee goddelijke deugden miauwen om hapjes. Tijd om op te staan en te beginnen aan 1 juni 2026.

Het is maandag, 30 jaar geleden was het zaterdag.

Cademo

Heb je een tekst die je graag wil delen?

Stuur een bericht via christine@fragmentenvanherstel.be.