Blog

Het is alsof een woest beest een hap heeft genomen uit mijn leven. Ik kan geen volwassen man zijn.

Wees lief, zeiden ze, anders is het voor ons niet leuk.

In het zwart van de nacht en het zilver van de maan staat ze met haar voeten in het water. Zou ze verder gaan tot de zee haar opslokt? Tot ze gewiegd en gedragen wordt? Tot ze de sirenengezangen hoort van een onbekende wonderlijke wereld, diep in het diepste? Zou ze duiken tot ze weer licht ziet? Els Vancutsem Heb je een tekst die je graag wil delen? Stuur een bericht via christine@fragmentenvanherstel.be. Foto Goedele Miseur

De tijd van flessen kopen in verschillende winkels, leeggoed dat zich opstapelde in mijn veranda en smoesjes verzinnen om ergens niet aanwezig te kunnen zijn, was weer aangebroken. Er was geen verschil meer tussen dag en nacht, maandag of zaterdag.

Maar zorg niet voor mij zoals ervoor. Ik heb mezelf gevonden op de foor . Half blindelings en twee linkerhanden

Waar gaan mijn gedachten heen, waar nemen de verschillende draden mij mee naartoe? Zijn zij het die mij ergens heen voeren of ben ik het die hen ergens naartoe kan sturen?

De lokroep van diepgang hoor ik al lang. Toch was blijven drijven, niet zinken lang mijn doel. Nu duik ik graag de donkerte in. Het is er stil. Ik leerde er rustig te ademen.

Het daglicht lonkt, maar de zucht naar de nacht is sterker.

Brandmerken is bij wet verboden.

Neem nu de dag waarop de camera’s alom op straat halsreikend boven en onder de bomen alles zagen.

In mijn hoofd, duizend kleuren. Het krioelt, het leeft, het kronkelt.

Wakker worden. Monne zegt goedemorgen met zijn snoet boven mijn gezicht. Een natte neus raakt mijn kin.

Ik sta op straat, het giet en de zon schijnt. Geen regenboog te zien, want ik kijk op een muur tot in de wolken.

Ik ben niet graag onderweg. Ik wil ergens zijn. Maar ik moet daar wel geraken. Een bestemming hebben. Mijn weg zoeken. Mijn eigen weg. Zoals in een station, waar iedereen een bestemming heeft. Een doel. Maar ik ken het doel van de anderen niet. Tenzij diegenen die dezelfde trein nemen. Daar denk ik dan van dat ik het weet. Maar zij zijn ook onderweg. Carole Stroobants Heb je een tekst die je graag wil delen? Stuur een bericht via christine@fragmentenvanherstel.be. Foto Goedel

Langzaam, langzaamaan won ik aan kracht, want een ervaren valler leert ook alles over opstaan.

Het wemelt van de mensen op de dijk. Blankenberge telt als eindpunt van alle Belgische stranden. De terminus, waar wanhopige mensen zichzelf van het leven beroven. Ons land stopt daar met niets dan zee als alternatief. Zangers van eigen bodem krijgen er de kans om te schitteren. Toen ik enkele zomers geleden met mijn kleinkinderen ging luisteren – ze waren nog enthousiast over eender welk genre van muziek – wist ik eigenlijk al hoe laat het was. Nog daarvoor gaf ik les in h

De geur van een ovenvers boeren-multi van bakkerij 'Het Hemels Brood': mijn routine van de maandagnamiddag. Stevige druppels roffelen op het dak van De Loods. Schrijfatelier: ik ben er. Ik zit nochtans vol weerstand: spanning in mijn lijf, kramp in mijn pols, hoofpijn op de horizon. Foto Goedele Miseur Het zachte geritsel van een verweerd penseel op doek en het getik van pen op papier brengen mij terug naar het hier en nu. Mijn hand trilt, maar ze schrijft. Ik blijf ze bewege

Ik ben de leegte, die je voelt op een zonnige middag. Ik ben het huilen, loeiend zonder doel.

Kom buiten en zet u. Zet u neer en voel. Voelt ge hoe de bank u draagt?

Voel je welkom bij de Fragmenten, om te schrijven, te lezen.