Blog

Ik loop door dagen die niet meer luisteren. Alles wat ik was, stil als verkoolde letters van een verhaal dat niemand mag lezen.

Ik blaas zo hard als ik kan, ik droom en wens als een appel niet ver van de boom.

Opgelapt is niet noodzakelijk opgeknapt. Soms is alleen de tijd bij machte om taaie dagen te verzachten.

Vandaag is ze de mooiste versie van zichzelf, vandaag is ze zeemeermin.

Met een klap stonden we oog in oog met de eindigheid van het leven. Zoiets laat sporen na.

Mijn gedachten luisteren naar wat mijn oren fluisteren. Ik hoor wat ik niet zien kan, kijk verward naar wat ik voel.

Ik struikel, ik val. De rugzak tuimelt neer, alles uitgespreid op de grond. Samenrapen? Geen beginnen aan.

Het is alsof een woest beest een hap heeft genomen uit mijn leven. Ik kan geen volwassen man zijn.

Wees lief, zeiden ze, anders is het voor ons niet leuk.

In het zwart van de nacht en het zilver van de maan staat ze met haar voeten in het water. Zou ze verder gaan tot de zee haar opslokt? Tot ze gewiegd en gedragen wordt? Tot ze de sirenengezangen hoort van een onbekende wonderlijke wereld, diep in het diepste? Zou ze duiken tot ze weer licht ziet? Els Vancutsem Heb je een tekst die je graag wil delen? Stuur een bericht via christine@fragmentenvanherstel.be. Foto Goedele Miseur

De tijd van flessen kopen in verschillende winkels, leeggoed dat zich opstapelde in mijn veranda en smoesjes verzinnen om ergens niet aanwezig te kunnen zijn, was weer aangebroken. Er was geen verschil meer tussen dag en nacht, maandag of zaterdag.

Maar zorg niet voor mij zoals ervoor. Ik heb mezelf gevonden op de foor . Half blindelings en twee linkerhanden