Blog

Het is alsof een woest beest een hap heeft genomen uit mijn leven. Ik kan geen volwassen man zijn.

Wees lief, zeiden ze, anders is het voor ons niet leuk.

In het zwart van de nacht en het zilver van de maan staat ze met haar voeten in het water. Zou ze verder gaan tot de zee haar opslokt? Tot ze gewiegd en gedragen wordt? Tot ze de sirenengezangen hoort van een onbekende wonderlijke wereld, diep in het diepste? Zou ze duiken tot ze weer licht ziet? Els Vancutsem Heb je een tekst die je graag wil delen? Stuur een bericht via christine@fragmentenvanherstel.be. Foto Goedele Miseur

De tijd van flessen kopen in verschillende winkels, leeggoed dat zich opstapelde in mijn veranda en smoesjes verzinnen om ergens niet aanwezig te kunnen zijn, was weer aangebroken. Er was geen verschil meer tussen dag en nacht, maandag of zaterdag.

Maar zorg niet voor mij zoals ervoor. Ik heb mezelf gevonden op de foor . Half blindelings en twee linkerhanden

Waar gaan mijn gedachten heen, waar nemen de verschillende draden mij mee naartoe? Zijn zij het die mij ergens heen voeren of ben ik het die hen ergens naartoe kan sturen?

De lokroep van diepgang hoor ik al lang. Toch was blijven drijven, niet zinken lang mijn doel. Nu duik ik graag de donkerte in. Het is er stil. Ik leerde er rustig te ademen.

Het daglicht lonkt, maar de zucht naar de nacht is sterker.

Brandmerken is bij wet verboden.

Neem nu de dag waarop de camera’s alom op straat halsreikend boven en onder de bomen alles zagen.

In mijn hoofd, duizend kleuren. Het krioelt, het leeft, het kronkelt.

Wakker worden. Monne zegt goedemorgen met zijn snoet boven mijn gezicht. Een natte neus raakt mijn kin.