Meermin | Chri Stine

Een portret van Jamine De Wandel, gendercoach en SSI Mermaid Instructor

Voor Spiegel, het magazine van UilenSpiegel

Jamine klapt het witte bankje neer waardoor ze de twee deuren links en rechts van het krappe verkleedhok in het slot laat gaan. Het zwembad van Ukkel, 33 meter diep, een bodemloze put, zo lijkt het wel. Ze blaast langzaam uit en zet zich neer op het bankje. Haar staart zit klaar in haar zwemzak, haar bikini ook. Als kind mocht ze geen badpak dragen, want dat was voor de meisjes. Dat begreep ze niet. Ze was toch geen hij? Toelaten wie ze vanbinnen altijd had willen zijn, is moeilijk geweest. Vandaag is ze de mooiste versie van zichzelf, vandaag is ze zeemeermin.

‘We weten niet waar we je moeten steken, je krijgt een aparte kamer. Doe de gordijnen dicht en kom niet in de gemeenschappelijke ruimtes.’ Het was 2018 en ze moest wel geestesziek zijn. Lang kreeg ze zichzelf het zwijgen niet opgelegd, waanzin huisde in haar hoofd. Heel voorzichtig, met schaamte en schuldgevoel, stond ze recht. Ze legde zichzelf een belofte op om haar leven zelf te bepalen. Dit was geen keuze, dit was pure noodzaak. Ze was geen misbaksel.

Onderwaterdieren gaan vanouds in transitie. Op land zijn dieren vaak binair geconnoteerd, terwijl ze onder water vaak hybride zijn. Ze zit aan de rand van het zwembad, het water deint gelijk met de rand van het bad. Gracieus steekt ze haar benen in haar staart. Met een skin aan gaat ze straks dubbel zo snel vooruit. Een diepe ademhaling in, en uit. Ze sluit haar ogen, de angst is nooit ver weg. Elke duiker kent de paniekreflex, ze wil niet doodgaan. Haar schouders laat ze los, armen hangen zwaar langs haar lichaam. Met haar hand op haar borst zuigt ze de lucht naar binnen. Ze houdt even vast op het einde van de ademhaling en laat vervolgens de lucht weer stromen, traag en lang. Ze knikt haar hoofd naar links, naar rechts. Wanneer ze inademt, duwt ze haar borstbeen naar boven en laat het weer op zijn plaats komen bij het uitademen. Als ze met water in contact komt, zullen haar aderen vernauwen. Dat helpt bij het inhouden van de adem. Haar hand gaat onder en ze splasht wat water in haar gezicht. Straks zal het water langs alle kanten binnenkomen, maar ze is er klaar voor.

Ze zwemt al vijf jaar als meermin, al vijf jaar trekt ze een kostuum aan om iemand anders te mogen zijn. Ook al vijf jaar staat ze zelf in haar kracht, sinds 2018 zette ze de stap naar transitie. Moest ze zich accepteren zoals ze geboren is of mag ze zijn wie ze is? Een ping-pong denken van vele jaren. Vandaag is ze heerser van haar eigen leven. Vandaag is ze vanzelfsprekend Jamine, een trotse vrouw. Angst prikkelt, nodigt uit om door te gaan. Angst creëert zelfzorg, begrenzing, dosering. Ze weet dat ze bij angst moet zorgen voor een veilig gevoel. Angst geeft haar voorzichtigheid.

Ze laat zich vallen in het water. Onder water beweegt ze haar staart op en neer, ze blaast uit en zakt tot op een punt waarop ze drijft. Ze geniet van het gedragen worden door het water en kijkt daarbij naar boven, naar het plafond vanonder de waterrand, 33 meter ver. Ze blaast kringen in het water, kringen waar ze even later zelf doorheen kan zwemmen omdat ze groter worden. 5 minuten en 49 seconden lang kan ze zonder zuurstof onder water blijven. Op basis van één ademteug is ze zo vrij als een vis in het water.

Christine Selleslagh

Heb je een tekst die je graag wil delen?

Stuur een bericht via christine@fragmentenvanherstel.be.

Foto Brett Stanley