As | Greet Langen

ik loop door dagen die niet meer luisteren

alles wat ik was,

stil als verkoolde letters

van een verhaal dat niemand mag lezen

mijn studieboeken lijken mijn naam vergeten

zoals rook die nergens blijft hangen

ik draag een geheim dat zwaarder

is dan mijn eigen lichaam,

er is gezegd dat ik moet zwijgen, dus vouw ik

mijn stem op en steek haar weg

tussen de naden van mijn jas

mensen vragen hoe het gaat en ik antwoord

met de as die ik van mijn wangen veeg

het kruipt in elke plooi van mijn dagen

zit naast me aan tafel, onuitgenodigd

ze kent de weg beter dan ik

alleen zijn is misschien ook een vorm van blijven

Greet Langen

Foto Goedele Miseur