Blog

Ik sta op straat, het giet en de zon schijnt. Geen regenboog te zien, want ik kijk op een muur tot in de wolken.

Ik ben niet graag onderweg. Ik wil ergens zijn. Maar ik moet daar wel geraken. Een bestemming hebben. Mijn weg zoeken. Mijn eigen weg. Zoals in een station, waar iedereen een bestemming heeft. Een doel. Maar ik ken het doel van de anderen niet. Tenzij diegenen die dezelfde trein nemen. Daar denk ik dan van dat ik het weet. Maar zij zijn ook onderweg. Carole Stroobants Heb je een tekst die je graag wil delen? Stuur een bericht via christine@fragmentenvanherstel.be. Foto Goedel

Langzaam, langzaamaan won ik aan kracht, want een ervaren valler leert ook alles over opstaan.

Het wemelt van de mensen op de dijk. Blankenberge telt als eindpunt van alle Belgische stranden. De terminus, waar wanhopige mensen zichzelf van het leven beroven. Ons land stopt daar met niets dan zee als alternatief. Zangers van eigen bodem krijgen er de kans om te schitteren. Toen ik enkele zomers geleden met mijn kleinkinderen ging luisteren – ze waren nog enthousiast over eender welk genre van muziek – wist ik eigenlijk al hoe laat het was. Nog daarvoor gaf ik les in h

De geur van een ovenvers boeren-multi van bakkerij 'Het Hemels Brood': mijn routine van de maandagnamiddag. Stevige druppels roffelen op het dak van De Loods. Schrijfatelier: ik ben er. Ik zit nochtans vol weerstand: spanning in mijn lijf, kramp in mijn pols, hoofpijn op de horizon. Foto Goedele Miseur Het zachte geritsel van een verweerd penseel op doek en het getik van pen op papier brengen mij terug naar het hier en nu. Mijn hand trilt, maar ze schrijft. Ik blijf ze bewege

Ik ben de leegte, die je voelt op een zonnige middag. Ik ben het huilen, loeiend zonder doel.

Kom buiten en zet u. Zet u neer en voel. Voelt ge hoe de bank u draagt?

Voel je welkom bij de Fragmenten, om te schrijven, te lezen.