Adem | Vanessa H.

We waren te jong, hadden hen nog nodig. We hadden het niet verwacht en ons er niet op kunnen voorbereiden. Daarom moesten we naar adem happen, toen we het nieuws vernamen. 

Onze ouders, dood. 

Het idee was zelfs nooit bij ons opgekomen. Met een klap stonden we oog in oog met de eindigheid van het leven. We werden ruw wakker geschud uit een illusie.

Dat zorgt voor een verdriet met een immense omvang. Verdriet dat als een dichte, verstikkende sluier in staat is om alles lam te leggen. Het soort verdriet dat met een berispende vinger elke lach in de kiem smoort en je bedekt als een loden deken.

Zoiets laat sporen na.

Daardoor leer je de dualiteit van het leven haarscherp aanvoelen. Je leert dat het leven verstrengeld is met de dood, vreugde met verdriet en hoe meedogenloos het noodlot kan zijn.

Vanessa H.

Heb je een tekst die je graag wil delen?

Stuur een bericht via christine@fragmentenvanherstel.be.

Foto Goedele Miseur